Jest bardzo wiele parametrów magnetycznych określających dany materiał magnetyczny. Najbardziej znanym jest remanencja Br czy też inaczej indukcja remanencji lub też inaczej namagnesowanie szczątkowe, pozostałość magnetyczna. Jest to taka wartość indukcji magnetycznej, która pozostaje w materiale magnetycznym po namagnesowaniu. Indukcja remanencji jest często mylona z indukcją magnetyczną mierzoną na powierzchni magnesu. Indukcja remanencji zawsze jest dużo wyższa od indukcji mierzonej na powierzchni magnesu. Wyjątkiem jest sytuacja, w której umieścimy magnes w dobrze skonstruowanym obwodzie magnetycznym. Wtedy wartość natężenia pola magnetycznego mierzonego w szczelinie pomiędzy magnesami zamontowanymi w obwodzie magnetycznym może się zbliżyć do wartości indukcji remanencji materiału, z którego wykonano magnesy.

Kolejnym ważnym parametrem jest koercja HcB (natężenie powściągające) i koercja HcJ. Koercja HcB określa jakiego przeciwnego pola należy użyć żeby sprowadzić wartość remanencji do zera. Oznacza to, że na magnes będziemy działali takim polem magnetycznym, które spowoduje, że magnes znajdujący się pod wpływem takiego pola nie będzie źródłem pola magnetycznego. Nie oznacza to, że po odjęciu tego pola rozmagnesujemy magnes. Właśnie koercja HcJ określa wartość pola, którym rozmagnesujemy całkowicie magnes. Magnes można także rozmagnesować termicznie, o czym była mowa, lub za pomocą zmiennego pola magnetycznego gasnącego w czasie, o różnej wartości w zależności od koercji materiału magnetycznego. Pole potrzebne do namagnesowania magnesu jest najczęściej około pięciokrotnie większe od wartości koercji HcJ. Magnes można namagnesować mniejszym polem nie do nasycenia. W takim przypadku nie wykorzysta się wszystkich własności materiału, magnes będzie „słabszy” i niestabilny.

Dla remanencji i koercji określa się współczynniki temperaturowe. Zgodnie z definicją współczynnik temperaturowy dowolnego parametru,  w tym także indukcji remanencji Br, można zapisać wzorem:

gdzie: T2> T1; Br(Tot) – indukcja w temperaturze otoczenia.

Dla różnych materiałów magnetycznych wartości tych współczynników są różne. Mogą być dodatnie lub ujemne i potrafią być zmienne w zależności od konkretnego przedziału temperaturowego. Najkrócej mówiąc dzięki współczynnikom temperaturowym można oszacować o ile będzie „słabszy” dany magnes poddany wysokiej temperaturze, a konkretniej jaka będzie wartość remanencji i koercji w konkretnej temperaturze.

Warto jeszcze powiedzieć o energii magnetycznej inaczej o gęstości energii magnetycznej (BH)max. To taka wartość umowna, zależna od innych wartości, stworzona po to by pełniej opisać liczbami parametry materiału magnetycznego bez konieczności patrzenia na kształt pętli histerezy. Zależy ona nie tylko od wartości remanencji Br i koercji HcB ale i od kształtu krzywej odmagnesowania czyli II ćwiartki pętli histerezy magnetycznej. (BH)max  jest to największy iloczyn indukcji magnetycznej B i natężenia pola magnetycznego H jaki można wykreślić pod krzywą odmagnesowania HcB. Gęstość energii magnetycznej jest powszechnie używana do porównywania magnesów, choć nie zawsze słusznie. Należy pamiętać,
że jednostką (BH)max jest zarówno [GsOe] jak i [kJ/m3]. Zwracam uwagę na tą drugą jednostkę. Mowa jest tutaj o kilodżulach i objętości. Chodzi o objętość magnesu. Można więc porównać dwa magnesy o różnych wielkościach i wykonane z materiału o różnej gęstości energii. Porównując w ten sposób magnesy neodymowe wykonane z różnych materiałów łatwo szybko zauważyć, że wielkość magnesu będzie miała decydujące znaczenie a nie sama gęstość energii magnetycznej. Nie należy porównywać w ten sposób magnesów alnico z innymi magnesami, ferrytowymi czy neodymowymi, itd., ponieważ punkt pracy magnesów alnico zazwyczaj jest bardzo oddalony od wartości remanencji materiału i bardzo zależy od kształtu. Ta wyjątkowość magnesów alnico to efekt bardzo niskiej koercji.

Jeżeli już ktoś chciałby porównywać ze sobą magnesy to proponuje raczej patrzeć na użytkowe własności magnesu i użytkowe własności magnetyczne a właściwie na moment magnetyczny konkretnego magnesu a nie na gęstość energii magnetycznej materiału, z którego wykonano magnes.